جاسوسی تلویزیونهای سامسونگ از بینندگان+ فیلم

به گزارش يا مهدي ، شرکتی فعال در زمینه امور امنیتی، نقطه آسیب‌پذیری را در تلویزیون‌های ساخت شرکت سامسونگ کشف کرده که به نفوذگران اجازه می‌دهد به طور غیرقانونی به اطلاعات موجود در آن دسترسی پیدا کنند. در صورت برطرف نشدن این نقص، می‌توان از میکروفن و دوربین این تلویزیون‌ها برای جاسوسی از بینندگان آن استفاده کرد.

 

تلویزیون‌های هوشمند شرکت سامسونگ، مانند کینکت ایکس‌باکس برای کاربران امکان کنترل آن توسط حالت‌های فیزیکی و صدای خود را فراهم می‌کند. همچنین از دوربین این تلویزیون – با وضوح بالا – برای گفتگوی تصویری در اسکایپ استفاده می‌شود. تلویزیون‌های سامسونگ همچنین از فناوری تشخیص چهره نیز برخوردار است. با این وجود، برخی افراد می‌توانند از چنین ویژگی‌هایی سوء استفاده کنند: مسئله‌ای که تلویزیون‌های مذکور را به نمونه‌های امروزی آنچه جورج اورول "صفحه‌‌های سخنگو" می‌خواند، تبدیل کند.

این شرکت امنیتی ( واقع در مالتا ) با ارسال رایانامه‌ای به پایگاه اینترنتی Security Ledger اعلام کرده که حفره امنیتی "روز صفر" که پیش از این شناسایی نشده، تلویزیون‌های هوشمند استفاده کننده از آخرین نسخه نرم‌افزاری شرکت سامسونگ – که در سیستم عامل لینوکس اجرا می‌شود - را تحت تاثیر خود قرار می‌دهد. این حفره به مهاجمان اجازه می‌دهد تا بتوانند اطلاعات موجود در دستگاه ( و یا فایلهای موجود در قطعات جانبی متصل به آن، مانند حافظه‌های USB ) را سرقت کنند. در تحولی که شبیه داستانهای جرج اورول است، از حفره فوق می‌توان برای دسترسی به دوربین و میکروفن تعبیه شده در این تلویزیون‌های هوشمند به منظور جاسوسی از بینندگان آن از راه دور استفاده کرد.

 به بهانه 7 صفر سالروز میلاد باب الحوائج؛

يا مهدي - در هفتم ماه صفر سال 128 ق، هفتمین ستاره فروزان آسمان ولایت، روشنابخش شب تارِ زمینیان گردید و این سیاره خاکی را به نور وجودش «طور سینا» ساخت.

 پدر که مهرش را در دل می پروراند، او را «موسی» نامید تا با اعجاز «موسوی اش» کاخ فرعونیان را ویران سازد و مردمان رنج دیده را به وادی ایمن رساند. او که آستان ولایتش، پناهگاه شیعیان و «باب حوایج» دردمندان بود، با دستان پرکرامتش نهالِ سخاوت می کاشت و خشم را اسیر صبر خویش می ساخت. «عبد صالحی» که مهر توحید بر پیشانی و تسبیح خدا بر لب داشت. مردمان، صبوری اش را می ستودند و کاظمش می خواندند، ولی فرعونیان صلابتش را دیدند و تاب نیاوردند و در زندان، در محرابِ عبادت مسمومش کردند و جام شهادتش نوشاندند و به وصال معشوقش رساندند.

امام صادق علیه السلام به فرزند ارجمندش حضرت کاظم علیه السلام سخت عشق می ورزید و همواره او را درنگاه همگان می ستود و می فرمود: «سوگند به خدا من نور را در پیشانی موسی می نگرم؛ او از جان من است». روایت شده که شخصی از امام صادق علیه السلام پرسید: چقدر فرزندت موسی را دوست داری؟ امام فرمود: «دوست داشتم غیر از موسی فرزندی نداشتم، تا هیچ کس در محبتم به او شریک نمی شد».

مفضل بن عمر می گوید: در خدمت امام صادق علیه السلام بودم که ناگاه نام فرزند خود موسی را که کودکی بیش نبود بر زبان آورد و فرمود: «این همان کودکی است که در خاندان، برای شیعیانمان از آن با برکت تر به وجود نیامده است». همچنین از علی بن جعفر نقل است که: پدرم هر گاه پیروان خاص و دوستان خالص خود را می دید می فرمود: «موسی را وصی و جانشین من بدانید که او فاضل ترین و بهترین فرزندان من است و پس از من حجت حق تعالی بر همه خلق خدا خواهد بود».

 وثیقه "مهدی هاشمی" و نکته سنجی 'روزنامه خورشید'

 تبريك شب يلدا با چند بيت شعر:

ما منتظر صبح شب یلداییم

 

چون تیر رها گشتـه ز چلّـه شده ایم!

مهمان شمــا در شب چلّـه شده ایم!

از برکت ایـن سفــره ی الــوان شما

تا خرخره خورده،چاق و چلّـه شده ایم!

روی گل شما به سرخی انار

شب شما به شیرینی هندوانه

خندتون مانند پسته

و عمرتون به بلندی یلدا

شهادت حضرت رقیه (س)

يا مهدي : بنا بر ذکر برخی کتب تاریخی روز پنجم صفر، روز شهادت حضرت رقیه(علیه السلام) دختر سه یا چهار ساله امام حسین(علیه السلام) است. 
در برخی کتب تاریخی آمده است: یزید، اهل بیت را در محلى خرابه‌گونه جاى داد در حالى که زنان خاندان نبوت و اهل بیت طهارت، جریان شهادت حسین(علیه‏السلام) و اهل بیت و یارانش را از کودکان مخفى نگاهداشته و مى‏گفتند پدرانشان به مسافرت رفته‏اند، و این جریان ادامه داشت تا این که یزید اهل بیت را در سراى خویش جاى داد.(1)
امام حسین(علیه‏السلام) دخترى خردسال داشت که چهار سال از عمر مبارکش مى‏گذشت،(2) شبى از خواب پرید در حالى که سخت پریشان به نظر مى‏رسید و جویاى پدر شد! و پرسید: پدرم کجاست که من هم اکنون او را دیدم؟!(3) 
بانوان حرم چون این سخن را از او شنیدند، گریستند و کودکان دیگر نیز ناله و زارى سر دادند. 
چون صداى شیوه و گریه آنان بلند شد، یزید از خواب بیدار شد و پرسید: این گریه و زارى از کجاست؟ 
پس از جستجو، یزید را از جریان باخبر کردند، یزید گفت: سر پدرش را نزد او ببرید!
آن سر مقدس را در زیر سرپوشى قرار داده در مقابل او نهادند.
کودک پرسید: این چیست؟ 
گفتند: سر پدرت حسین(علیه السلام) است. 
دختر امام حسین(علیه‏السلام) سرپوش را برداشت و چون چشمش به سر مبارک پدر افتاد ناله‏اى از دل کشید و بیتاب شد و گفت: اى پدر! چه کسى تو را به خونت زنگین کرد؟! 
چه کسى رگ‌هاى تو را برید؟! اى پدر! چه کسى مرا در کودکى یتیم کرد؟! اى پدر! بعد از تو به چه کسى دل ببندم؟! چه کسى یتیم تو را بزرگ خواهد کرد؟! اى پدر! انیس این زنان و اسیران کیست؟! اى کاش من فدایت شده بودم! اى کاش من نابینا شده بودم! اى کاش من در خاک آرمیده بودم و محاسن به خون خضاب شده تو را نمى‌دیدم!
آنگاه لب کوچک خود را بر لب‌هاى پدر نهاد و گریه شدیدى کرد و از هوش رفت! هر چه تلاش کردند، به هوش نیامد، و این عزیز حسین(علیه‏السلام) در شام به شهادت رسید.(4)